Historia PWiK w Suwałkach Sp. z o.o.

Od czasu powstania osady w 1690 roku i uzyskania praw miejskich w 1720 roku, mieszkańcy Suwałk zaopatrywali się w wodę ze studni kopanych. Taka forma zaopatrzenia miasta w wodę trwała do chwili wybudowania ujęcia miejskiego. W 1945 roku funkcjonowało 47 studzien miejskich, rozmieszczonych w różnych punktach, placach i przy obiektach komunalnych. Jednak już w 1946 roku woda z wielu z nich nie nadawała się do picia. Korzystanie z niej w celach spożywczych mogło spowodować wybuch epidemii groźnych chorób zakaźnych. W 1956 roku na obszarze miasta istniały 42 studnie miejskie i znacznie więcej na posesjach prywatnych. Znaczna część studzien miejskich była nieczynna, a niemal wszystkie wymagały kapitalnego remontu.

Źródło: T. Smagacz

Dopiero lata sześćdziesiąte przyniosły korzystne zmiany w zakresie zaopatrzenia ludności w wodę. W 1958 roku ustalono lokalizację ujęcia miejskiego w północno-zachodniej części miasta w zakolu rzeki Czarna Hańcza. Tam też w 1959 roku wybudowano pierwszą studnię głębinową oraz rozpoczęto budowę stacji wodociągowej. Nowy budynek filtrów wyposażony został w sześć filtrów pośpiesznych do usuwania związków żelaza. Po kilkuletniej pracy zaniechano eksploatacji odżelaziaczy. W latach 80-tych urządzenia zdemontowano a budynek adoptowano na warsztat i garaż samochodowy. W kwietniu 1960 roku ruszyła budowa wodociągu miejskiego. W 1964 roku rozpoczęto budowę wieży ciśnień, oddanej do eksploatacji w 1970 roku. Nieco wcześniej bo w 1968 roku miasto wzbogaciło się o stację uzdatniania wody i kolejną studnię głębinową.

Źródło: T. Smagacz

W tym samym okresie powstała specjalna ekipa wyodrębniona z Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej, zajmująca się budową sieci wodociągowej i kanalizacyjnej.

Źródło: W. Bartosiewicz

W 1977 roku ujęcie bazowało na czterech studniach i miało ustalone zaosby eksploatacyjne w wysokości 650 m³/h. Rozbudowa ujęcia nastąpiła w okresie 1977-1978 roku oraz w roku 1982.

Wraz z dynamicznym rozwojem miasta w latach 80-tych wzrosło zapotrzebowanie na wodę. W związku z przewidywanym deficytem wody dla miasta Suwałki i okolic, dla którego maksymalne zapotrzebowanie perspektywiczne na rok 2010 określono na 4910 m³/h, opracowano projekt nowego ujęcia nr 2 o wydajności 600 m³/h.

Realizację projektu rozpoczęto w 1987 roku wykonując cztery otwory rozpoznawcze o głebokości od 96-141 metrów. Prace badawcze na nowym ujęciu zakończono w grudniu 1990 roku. W chwili obecnej otwory te są zabezpieczone i nie eksploatowane. Zaniechanie budowy ujęcia nr 2, wymusiło potrzebę budowy dodatkowych studzien na istniejącym ujęciu komunalnym a także bardziej wydajnej stacji wodociągowej.

W roku 1989 wodociągi suwalskie wzbogaciły się o dwa zbiorniki retencyjne o łącznej pojemności 8000 m³ oraz nową stację pomp II°

W 1993 roku na terenie ujęcia znajdowało się 15 czynnych otworów eksploatacyjnych. W 1994 roku zatwierdzono zasoby eksploatacyjne ujęcia w wysokości 900 m³/h.

Do czasu oddania do eksploatacji w 1999 roku nowej stacji, miasto zaopatrywane było w wodę w okresach niedoboru dodatkowo z ośmiu studzien awaryjnych tzw. TOPL (wybudowanych na potrzeby Obrony Cywilnej), zlokalizowanych w różnych punktach Suwałk i tłoczących wodę bezpośrednio do sieci wodociągowej.

W 2005 roku Suwałki wzbogaciły się o kolejną inwestycję zrealizowaną w celu spełnienia warunków dotyczących jakości wody określonych w obowiązującym jeszcze wówczas rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 19 listopada 2002 roku w sprawie wymagań jakości wody przeznaczonej do spożycia i na potrzeby gospodarcze.

Podstawowym zadaniem stacji uzdatniania wody jest usuwanie związków manganu i żelaza.

Źródło: PWiK w Suwałkach Sp. z o.o.